Creativiteit en wetenschappelijke verantwoording
Aan de ene kant ben ik dankbaar voor mijn wetenschappelijke opleiding. Ik heb veel geleerd en denk dat ik sindsdien beter in staat ben problemen snel in kaart te brengen. Maar de druk om objectief te blijven kijken heeft echter een vreemde druk met zich meegebracht die mijn creativiteit lijkt te ondermijnen. Continu wil ik voorbereid zijn op commentaar van anderen, wil ik alles wat ik zeg kunnen onderbouwen. In de eerste plaats wordt het verhaal er al snel saai door, aan ten tweede is dat vaak helemaal niet wat toehoorders verwachten.
Onmiskenbaar heeft de wetenschappelijke methode veel voortgebracht en zal deze ook veel voortbrengen. Maar het vereist minutieus en nauwkeurig onderzoek. In mijn vakgebied is dat minutieus en nauwkeurig onderzoek van interacties tussen mens en machines. Na tig experimenten, van grotere en kleinere schaal, smachtende naar significantie, maar met veelal teleurstellend resultaat (als wetenschapper in opleiding wil je immers het liefst verschillen aan kunnen...
Als je de mensen op de werkvloer niet kunt verslaan
Veel techneuten wensen het niet te accepteren. In technische zin is het ook geen database. Maar zo wordt het door gebruikers wel gebruikt. Excel is voor hen een goede structuur om data in op te slaan. En Excel formules zijn hun SQL.
Of IT-professionals blij moeten zijn met het Excel gebruik doet er eigenlijk niet toe. Het voldoet voor velen aan hun wensen. Ja meneer of mevrouw Puritein: het is geen open formaat, ja het ontwerp van het bestandsformaat kent vele (vanuit de lange historie ontstane) ‘ranzigheden’ die het inlezen ervan lastig maakt. Maar het werkt wel.
Wanneer je gaat communiceren met gebruikers dan val je van de ene verbazing in de andere: je kunt er zelfs huizen mee inrichten (grid maken van vierkante blokjes), zo’n bestand delen op een server en er samen in werken (voordeel van een bureaucratische omgeving is dat niemand verantwoordelijkheid heeft voor een eventuele fout). En velen op de ‘normale’ werkvloeren zijn meesters geworden in het...
Gegevens moeten zo min mogelijk onderweg zijn
Zou het mogelijk zijn om vuistregel te definiëren voor of iets nu beter een online applicatie kan zijn, draaiend op een externe server, of een lokaal draaiende app? In de evolutie van computer systemen lijkt het er op alsof we steeds zitten te flip-floppen tussen het draaien van de applicatie op het apparaat dat we gebruiken en het draaien van de applicatie op een apparaat ver weg. Vroeger hadden we terminals gekoppeld aan mainframes, toen kwamen er desktop PC’s die alles lokaal deden en nu twijfelen we tussen Apps lokaal en webapps in “de cloud”, ook ik.
Gevoelsmatig zeg ik (op dit moment): Krantenapps? TV apps? Geen lokale apps: gewoon volledig online. Fotografeer apps, tekstschrijf apps, zinvol, waarom online doen? Maar het interessante is natuurlijk het grijze midden. De door jouw geselecteerde muziek? Een feedreader, met feeds die jij hebt geselecteerd? Schrijfapplicaties die je in staat stellen samen te werken met anderen? Een synchronisatie applicatie?
Veel gehoord: ‘...
Over verantwoordelijkheid gesproken (Nieuwjaar 2012)
Wie is er verantwoordelijk voor de crisis? Wie neemt de verantwoordelijkheid voor de crisis? Wie heeft de verantwoordelijkheid gekregen om een crisis tijdig op te merken? Heeft niemand de verantwoordelijkheid gekregen om een crisis te voorkomen? Mensen, het is nieuwjaar - gelukkig nieuwjaar bij deze -, tijd voor de jaarlijkse nieuwjaarsrede met wederom overvloed aan moraliserend gedachtegoed: over verantwoordelijkheid gesproken.
Toen alles nog simpel was kon je twee dingen doen: liegen of zeggen dat je het gedaan had. “Heb je nu met die stift op de muur getekend, of heb je dat niet?” Liegen is verantwoordelijkheid afschuiven. Toegeven is verantwoordelijkheid nemen. Als je in een groep bent, zeg je hebt een broertje en een zusje, dan kun je allemaal zwijgen over een dergelijke wandaad. Niemand neemt de verantwoordelijkheid en vader en moeder blijven in vertwijfeling achter (en geven hooguit iedereen straf of dreigen daar mee).
In de sociale psychologie is het omstander-effect een bekend...
Onder eigen verantwoordelijkheid
Het einde van het jaar nadert. Op zich zit het met het aantal opdrachtgevers voor mij dit jaar na 1 jaar zelfstandigheid wel goed. Maar m’n inkomsten leunden dit jaar wel sterk op één opdrachtgever. Hoewel ook in het contract duidelijk wordt gemaakt dat het geen werkgever-werknemer relatie is is er één argument die het onomstotelijk bewijst dat ik de opdracht onder eigen verantwoordelijkheid en zonder gezagsverhouding uitoefen. Eventuele vragen van de belastinginspecteur zou ik dan ook als volgt beantwoorden:
“Kunt u het zich voorstellen dat iemand bij een grote financiële instelling, een project automatiseert met een relatief onbekende scriptingtaal genaamd ‘ruby’ [1]? Nee toch? Dat moeten toch minimaal Enterprise oplossingen zijn binnen toch minimaal een Microsoft SitePoint of iets dergelijks, niet? Toch doe ik het, en heb ik ze weten te overtuigen van de kracht: simpelweg omdat de meest efficiënte oplossing bleek te zijn voor hun probleem. Geen gedoe over licentie aanvragen...
Geen bug maar een foutje
Deze week probeerde ik een bug (een foutje) uit te leggen aan een van mijn klanten:
“Het probleem is opgelost. Omdat ik weet dat je het op prijs stelt om te weten hoe het zit zal ik het uitleggen:Om de gegevensuitvraag te versnellen hebben we 2 verschillende caches, dit zo gegroeid, een tijdelijke en een langdurige. De fout zat ‘m in het feit dat de langdurige cache niet werd bijgewerkt omdat de tijdelijke cache aangaf dat er niets veranderd was, terwijl in het echt wel iets veranderd was. De langdurige cache, waarvan we gebruik maken tijdens het sorteren werd dus niet bijgewerkt. Aangezien de kortdurende cache eigenlijk overbodig is geworden toen we de langdurige hebben gebouwd, heb ik deze er tussenuitgehaald.”
‘Verassend’ genoeg kwam dat niet over. Toen hetzelfde verhaaltje opnieuw getypt, maar dan met net iets andere acteurs:
“Het probleem is opgelost. Omdat ik weet dat je het op prijs stelt om te weten hoe het zit zal ik het uitleggen. Omdat Jan nogal traag is met het opzoeken...
Écht geld. Virtueel gewonnen.
Kun je in een virtuele omgeving duurzaam geld verdienen? Wat waarnemingen:
Met content valt weinig geld te verdienen, informatie wil immers vrij zijn1; Muzikanten moeten gaan optreden om geld te verdienen Kranten saneren flink, omdat het nieuws overal gratis is. Men wil een kenniseconomie. Amazon verkoopt haar Kindles met verlies, ze verdient dus blijkbaar met elektronische content. Google en Facebook maken winst.Tegenstrijdig. Een tijdje liep ik rond met het idee dat je online eigenlijk niet echt geld kunt verdienen, er staat immers niets fysieks tegenover. Het is slechts een hulpmiddel. Het was ingegeven door iemand die werkte voor een chemiebedrijf die me er op wees dat er in automatisering toch eigenlijk weinig geld in om gaat.
Dat IT echter slechts een hulpmiddel is geldt echter voor veel meer zaken. Hoe nuttig zijn wegen en olie nu werkelijk? Veel zaken die in de maatschappij waardevol worden gevonden zijn hulpmiddelen, hulpmiddelen die waarde toebedeeld...
murb introduceert @MeetCal
Ongeveer 10 maanden geleden had ik graag ‘s avonds aanwezig willen zijn bij ‘De impact van Social Media’ dat toen in Sciencecafé Enschede plaats heeft gevonden. Omdat ik er niet op tijd vanaf wist, en ik die dag de plannen niet meer kon veranderen, vroeg ik mij af hoe ik er toch eerder achter had kunnen komen dat dit plaats zou gaan vinden. Het antwoord was niet bevredigend: ik zou de website kunnen checken of hun tweets in de gaten kunnen gaan houden. Fijn. Dat betekend dus dat je continue danwel je Twitter stream in de gaten moet houden, danwel alle agenda’s overal op het web moet blijven houden. Of in-crowd moeten zijn.
“Als ik toch die interessante aankondigingen op een presenteerblaadje kon krijgen…” Veel dingen komen voort uit de wens om lui te zijn, en zo is het dus ook gegaan met MeetCal: tweet die meet en zet het op de kalender.
Tweet die meet!Frictionless sharing (delen zonder fricties) is het toverwoord: “Tweet die meet” is nl. niet nog een stap...
Viral software
If you are a kid, you don’t even care about software. If you’re an adolescent you try, you experiment, and you’ll probably have copied software ‘illegally’. When you’re a student, you become (a bit) more serious, and start using open-source tools and start hacking it together (or obtain the really cheap educational licences if you’re not so much into hacking). But what if you’re grown up?
When you are in the business of creating software you’ll soon find out that not all software and business models allow for what you’ve probably done before: hacking, creatively programming things together. When you’re working within a real business legal will suddenly find out for you, or you’ll discover for yourself: not all open-source libraries are as free, as in libre, as you would like them to be.
The famous GPL requires you to license your derivative works with the same GPL as well. Not only your modifications to the library...