No signing in
A thing I’ve been rediscovering as of late is the bookmarklet. Not that I use many, but in contrast to many of the browser extensions, bookmarklets are really minimalistic and hence very simple to use (although installing them on mobile devices is not) pieces of software. Currently I use the Tumblr, Instapaper and Pinterest bookmarklets, but they all share a common problem: they require you to authenticate before you can actually use them.
Not satisfied with the third parties, not satisfied with hot they work…
I’m using the Tumblr blogging service simply because it makes posting, via its bookmarklet, easier than posting something to my own blog. Navigating to my own blog, signing in to new article, and then writing the article is just a bit more work than simply clicking the tumble this bookmarklet that almost instantly gets you to write a new post. So why not try to create my own, that mimics the basics of the Tumblr bookmarklet but doesn’t nag about entering...
Homepages van sociale netwerken
Herkent u deze afbeeldingen? Voor zij zonder Flash, de foto’s uit de slideshows zijn hier op Flickr te vinden.
Juist, het zijn de homepages van LinkedIn, Twitter, Facebook en Google+. Het valt me steeds vaker weer op hoe saai deze homepages zijn. Een korte salespitch, de ene mooier aangekleed, de ander nauwelijks. Niets dringt echter door van wat zich achter die muur af speelt. Geen beeld, geen geluid, niets.
Het zijn stuk voor stuk succesvolle diensten, sterker nog, de twee die de minste aandacht hebben besteed aan de homepage zijn misschien wel de twee meest succesvolle, maar toch.
Dat het ook beter kan tonen o.a. de oud gedienden Flickr en Delicious, maar zie ook bijvoorbeeld het upcoming Pinterest:
Weliswaar wordt er gekeken of het wel ‘passend’ is voor de homepage, maar in tegenstelling tot de eerder getoonde homepages zeggen deze homepages wel iets over wat er zich afspeelt achter de grote buitendeur. Het is een etalage die je probeert te inspireren...
Het concept achter de hypes
Ontwikkelingen gaan te snel om allemaal bij te houden, dat is wat blogs en tijdschriften je graag willen vertellen. Daarom móet je hen ook volgen. Als je alle nieuwe media trends en technieken echter wilt kennen heb je geen tijd meer over om echte dingen te maken. Geen tijd meer om plezier te beleven aan het bouwen van iets, noch tijd om er aan te verdienen.
Gelukkig zitten er achter veel hypes vaak dezelfde concepten die voortborduren op jaren lopende trends. En die zijn best wel te volgen. Zo stuitte ik onlangs op een artikeltje dat ik negen jaar geleden had geschreven over webstandaarden. En in de basis klopt nog steeds (hoewel we ons nu niet meer druk hoeven te maken over Netscape 4.x). Wanneer je over andere soorten displays (waaronder auditieve) nadacht, dan kon je al weten dat Flash en pixelperfect design nooit duurzaam kunnen zijn, en op den duur vervangen moeten worden (‘hypes’ die het goed doen zijn nu responsive design, HTML5, CSS3 e.d.).
De achterliggende trend is richting...
Nieuwspraak
Doe mij maar een zure appel. Gisteren in de krant (NRC, Media, p. 36-37):
“Spontaan? Ben je gek. Ik gooi er een filter overheen. Niks is toeval.” Er zijn regels: geen politiek, geen religie en geen “hete hangijzers”, zoals borstvoeding. “Ik vermijd de dingen waar mensen zich over kunnen opwinden.” Vervolgens sneuvelt alle “negativiteit”, de “kwaadsprekerij” en “groot leed”. Wat overblijft? Iets waar mensen blij van worden.
Ik ben natuurlijk niet de doelgroep van het vrouwenblog van Octavie Wolters. En ook ik vertel niet alles. En ook ik deel ons keuterboertjesgedrag zo af en toe. Maar aaaargh, wat kan ik mij opwinden - en dat zou ik natuurlijk niet moeten doen - over zulke uitspraken.
Er ontstaat een gebrek aan negativiteit in de wereld. Kinderen in derde wereld landen zijn best gelukkig, ze moeten alleen nog maar een beetje onderwijs hebben. Bij een busongeluk laten we niet na te benoemen hoe het massa’s “iedereen op zijn eigen manier” weer bijeenbrengt en hoe betrokken iedereen...
Kun je het wel écht
Internet geeft je het gevoel dat je alles alleen kunt doen. Alles kunt weten. En het anders wel snel te weten kunt komen. En toch. Tijdens mijn opleiding zei een docent een keer tegen mij: als je het niet mondeling zonder hulpmiddelen weet te verwoorden dan beheers je het ook niet echt. Hoewel het een omdraaiing is van oorzaak en gevolg, lijkt er wel een kern van waarheid in te zitten. Internet daagt je dan ook weinig uit om daadwerkelijk eens jezelf te testen: weet je het wel écht?
Onlangs las ik het boek Moonwalking With Einstein (van Joshua Foer), in het Nederlands vertaald als Het Geheugenpaleis. Het gaat over onthouden, en hoe de kunst van het onthouden steeds minder belangrijk is geworden (hij beschrijft in dit boek o.a. hoe hij de Amerikaanse geheugenkampioenschappen wint). Vroeger stelde je alleen iets voor wanneer je veel kon onthouden en nu hoef je je er niet meer voor te schamen dat je het niet meer weet: “dat zoeken we wel even op” (of laat me dat voor je opzoeken). Foer...
Een wachtwoordstrategie
De laatste melding van een lekke mand bij telecombedrijf KPN bleek toch gebaseerd te zijn op een misverstand. Het lek kwam van een slecht beveiligde site voor babyspullen. Toch bracht het wel een ander probleem aan het licht. Mensen hergebruiken wachtwoorden. Niet zo vreemd natuurlijk, want hoe moet je die toch allemaal onthouden? Er zijn zoveel sites die om een wachtwoord vragen. Veel meer dan je, als gewoon mens kan onthouden.
Beveiligen is vaak een balans tussen gebruiksvriendelijkheid en veiligheid. Dus wat is wijs? Wat aanbevelingen: bedenk een wachtwoord voor onzin sites, gebruik verschillende wachtwoorden voor verschillende niveaus, verzin goede wachtwoorden, maak gebruik van wachtwoordbeheerders en gebruik waar mogelijk open authenticatie.
Bedenk een simpel wachtwoord voor onzin websitesZoveel sites vragen je te registreren voor de meest onzinnige zaken. Wil je die websites hetzelfde wachtwoord geven dat je ook gebruikt voor jouw e-mail? Dacht het niet. Motieven om jou een...
Creativiteit en wetenschappelijke verantwoording
Aan de ene kant ben ik dankbaar voor mijn wetenschappelijke opleiding. Ik heb veel geleerd en denk dat ik sindsdien beter in staat ben problemen snel in kaart te brengen. Maar de druk om objectief te blijven kijken heeft echter een vreemde druk met zich meegebracht die mijn creativiteit lijkt te ondermijnen. Continu wil ik voorbereid zijn op commentaar van anderen, wil ik alles wat ik zeg kunnen onderbouwen. In de eerste plaats wordt het verhaal er al snel saai door, aan ten tweede is dat vaak helemaal niet wat toehoorders verwachten.
Onmiskenbaar heeft de wetenschappelijke methode veel voortgebracht en zal deze ook veel voortbrengen. Maar het vereist minutieus en nauwkeurig onderzoek. In mijn vakgebied is dat minutieus en nauwkeurig onderzoek van interacties tussen mens en machines. Na tig experimenten, van grotere en kleinere schaal, smachtende naar significantie, maar met veelal teleurstellend resultaat (als wetenschapper in opleiding wil je immers het liefst verschillen aan kunnen...
Als je de mensen op de werkvloer niet kunt verslaan
Veel techneuten wensen het niet te accepteren. In technische zin is het ook geen database. Maar zo wordt het door gebruikers wel gebruikt. Excel is voor hen een goede structuur om data in op te slaan. En Excel formules zijn hun SQL.
Of IT-professionals blij moeten zijn met het Excel gebruik doet er eigenlijk niet toe. Het voldoet voor velen aan hun wensen. Ja meneer of mevrouw Puritein: het is geen open formaat, ja het ontwerp van het bestandsformaat kent vele (vanuit de lange historie ontstane) ‘ranzigheden’ die het inlezen ervan lastig maakt. Maar het werkt wel.
Wanneer je gaat communiceren met gebruikers dan val je van de ene verbazing in de andere: je kunt er zelfs huizen mee inrichten (grid maken van vierkante blokjes), zo’n bestand delen op een server en er samen in werken (voordeel van een bureaucratische omgeving is dat niemand verantwoordelijkheid heeft voor een eventuele fout). En velen op de ‘normale’ werkvloeren zijn meesters geworden in het...